95 - امام عليه السلام شنيد مردى را كه مى گفت : إنا لله و إنا إليه راجعون ( قرآن كريم س 2 ى 156 يعنى ما به فرمان خدا آمده و بسوى او باز مى گرديم ) آن حضرت ( در تفسير آن ) فرمود : 1 - گفتارإِنّا للِهِّ اعتراف ما است به پادشاهى خدا ( و اينكه ما مملوك و بندهء او هستيم ) و گفتاروَ إِنّا إلِيَهِْ راجِعُونَ اعتراف ما است به تباه شدن ( و مردن خودمان و حاضر شدن در قيامت و روز رستخيز ) . 96 - امام عليه السلام را گروهى در پيش رو ستودند ، آن حضرت ( در روش فروتنى ) فرمود : 1 - خدايا تو به من از من داناترى ، و من به خود از آنها داناترم ، 2 - خدايا قرار ده ما را بهتر از آنچه ايشان گمان مى برند ( مى ستايند ) و آنچه ( زشتيهايى ) را كه براى ما نمى دانند ( و تو ميدانى ) بيامرز ( استغفار و درخواست آمرزش حضرات معصومين عليهم السّلام براى ياد دادن كيفيّت و چگونگى آنست بمردم ، چنان كه در شرح سخن هفتاد و هفتم به اين نكته اشاره شد ، و يا از جهت ترك اولى است يعنى چيزى كه سزاوار بوده بجا بياورد و بجا نياورده است ، و ترك اولى از گناهانى نيست كه معصوم بايد از آن مبرّى باشد ، چنان كه شارح بحرانىّ « رحمه اللّه » در شرح خود در اينجا آن را فرموده است ) . 97 - امام عليه السلام ( در بارهء روا ساختن نيازها ) فرموده است : 1 - شايسته نيست روا نمودن درخواستها مگر بسه چيز ( نخست ) به كوچك شمردن آن تا ( نزد پروردگار ) بزرگ گردد